ನವನಾಗರೀಕತೆಯ ಕೊಲಾಜು

ಟಿಪ್ಪೂ ಸುಲ್ತಾನ್ ಎಂಬ ಹದಿನೆಂಟನೇ ಶತಮಾನದ ದೊರೆಯೂ, ಏರ್ಪೋರ್ಟಿನ ನಾಮಧೇಯವೂ, ಮೈನಾರಿಟೀ ಮುಸ್ಲೀಮರ ಓಲೈಕೆಯೂ, ಕೆಂಪೇಗೌಡನೆಂಬ ಪಾಳೆಯಗಾರನೂ, ನ್ಯೂಸೌತ್‌ವೇಲಿನ ಪಾರ್ಲಿಮೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ದೀಪಾವಳಿಯೂ ಒಂದಕ್ಕೊಂಡು ಕೊಂಡಿ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡು ‘ನವನಾಗರೀಕತೆ’ಯ ಪ್ರತೀಕವೆಂಬಂತೆ ಗುಡ್ಡೆಯಾಗಿ ಎದುರಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದೆ.

tsultanಅಶೋಕನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಭಾರತೀಯ ರಾಜರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೆಷ್ಟು ಪಾಲು ಸದ್ಗುಣ ದುರ್ಗುಣ ಬೆರೆತಿದೆ ಎಂಬ ಜಗಳದಲ್ಲಿ ಟೈಮ್‌ಪಾಸ್ ಸುಲಭ. ಅಂದಿನ ರಾಜರಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಡೆಮಾಕ್ರಸಿಯ ಇಂದಿನ ದೊರೆಗಳ ಬಿಸಿತುಪ್ಪದಂತಹ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಬೆಣ್ಣೆಯಂತೆ ನುಂಗುವುದೂ ಕೂಡ. ಪ್ರಶ್ನಿಸದೇ ಬಿಟ್ಟರೆ, ಉತ್ತರದ ನಿರೀಕ್ಷೆಯೂ ಇಲ್ಲ, ದಾರಿ ಸುಗಮ.

ಏರ್ಪೋಟಿನಂತ ಹೊಸ ತಾಂತ್ರಿಕ ಆವಿಷ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಮಧ್ಯಯುಗೀನ ಹೆಸರುಗಳೇ ಹೊಳೆಯುವ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಮೊದಲ ಪೈಲೆಟ್ಟಿನ ಹೆಸರು ಹೊಳೆಯುವದಿಲ್ಲವಲ್ಲ! ಅಷ್ಟೇ ಯಾಕೆ ನಮ್ಮ ಮೊದಲ ಮಹಿಳಾ ಪೈಲೆಟ್ಟಿನ ಹೆಸರು ಇಟ್ಟಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಇಂದಿನ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ, ಮುಂದಿನ ಜನಾಂಗಕ್ಕೆ ಅದೆಂತಹ ಬಳುವಳಿಯಾಗಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ…!

airportಬಲಿ ಮತ್ತೆ ಬಾ ಎಂದು ಹಾಡುವ, ಬಲಿರಾಜ್ಯದ ಹೊನ್ನನ್ನು ನೆನೆಯುವ ಸಂತತಿಯವರೂ ಬಲಿಯ ಕೊಲೆಯನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ ದೀಪ ಸ್ಪೋಟದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವುದು ವ್ಯಂಗ್ಯವೋ, ಬೆಳವಣಿಗೆಯೋ, ಜಾಣ ಅಪಸ್ಮಾರವೋ? ಹ್ಯಾಪಿ ದಿವಾಳಿ ಎಂದು ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಸಿಟ್ಟಿಗೇಳಬೇಕೋ, ಮುಜುಗರದ ನಗುವಿನಲ್ಲೇ ಮಾತು ಮುಗಿಸಬೇಕೋ? ಇದು ದುರ್ಗಮ…!

ಟಿಪ್ಪೂ ಸುಲ್ತಾನನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ಅವಕಾಶವಾದೀ ಘೋಷಣೆಯ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆ ಹಾಗು ಸಣ್ಣತನ ದಂಗುಬಡಿಸುವ ನಡುವೆಯೂ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಅಪೀಸ್‌ಮೆಂಟೆಂಬ ಹಳಸುವಾದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಕಾಲಿನ ಶಕ್ತಿ ಕುಂದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದೆಡೆ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಯೂ, ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಓಲೈಕೆ ಎಂದು ತೊಳಲಾಡುವುದೂ ಚಲಾವಣೆಗೆ ಬರದ ನಾಣ್ಯದ ಎರಡು ಮುಖಗಳಷ್ಟೆ! ಅಷ್ಟೆಯೆ…?

sydneydiwaliಓಬಾಮಾನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಹೊಸಕಾಲದ ನೇತಾರರೆಲ್ಲಾ ದೀಪಾವಳಿಯ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ನಗುವುದು ಓಲೈಕಯಲ್ಲ, ಅಪೀಸ್‌ಮೆಂಟಲ್ಲ ಎಂದು ವಾದಿಸೋಣವೆ? ಸಿಡ್ನಿಯಲ್ಲಿರುವ ರಾಜ್ಯದ ಪಾರ್ಲಿಮೆಂಟಿಗೆ ದೀಪಾವಳಿಯಂದು ದೀಪದ ತೋರಣ ಕಟ್ಟಿದಾಗ ಬೀಗುವುದೆ? ಅದು ಓಟಿಗಾಗಿ ಎರಡೂ ಪಕ್ಷಗಳು ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರುವ ಓಲೈಕೆಯಲ್ಲವೆ, ಅಪೀಸ್‌ಮೆಂಟಲ್ಲವೆ? ಹೌದಾದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗುವಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿಮಂಕರೇ ನಾವು? ಅವರು ಹಾಗೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆಂದಾದರೆ ಸಿಟ್ಟಿಗೇಳಬೇಕಲ್ಲವೆ ನಾವು?

ಸಾಹಿತಿಯೋರ್ವನ ಅನಿಸಿಕೆ ಸಮಾಜದ ಶಾಂತಿ ಕದಡುತ್ತದೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ಕಂಗೆಡಿಸುತ್ತದೆ. ಸಾಹಿತಿಯ ಮಾತು ಅಸಂಬದ್ಧವೋ-ಸುಸಂಬದ್ಧವೋ ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಶಾಂತಿ ಕದಡಿಕೊಂಡು ಹೊಡೆದಾಡುವ ನೆಲೆಯಿಂದ ಮೇಲೇಳದ ಸಮಾಜ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಂಗೆಡಿಸಬೇಕಲ್ಲವೆ? ಅಸಂಬದ್ಧವೆಂದಾದರೆ, ಅಂತ ಮಾತಿಗೆಲ್ಲ ಕೆಂಪೇಗೌಡ, ಟಿಪ್ಪೂಸುಲ್ತಾನರಂತೆ ಕತ್ತಿಹಿರಿದು ಕೊಲೆಗಿಳಿಯುವ ನಾವೆಂತ ಸುಸಂಸ್ಕೃತ ಮಂದಿ, ಸಮಾಜ, ದೇಶ…?

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ದೀಪಾವಳಿಯ ಶುಭ ಸಂತಾಪ – ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.

ಅನಾಗರಿಕರ ಹಾದಿ ಕಾಯುತ್ತಾ

ಸಿಡ್ನಿಯಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬರುತ್ತ ಒಂದೇ ಉಸಿರಲ್ಲಿ ನೊಬೆಲ್ ವಿಜೇತ J.M.Coetzeeಯ ‘Waiting for the Barbarians’ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದೆ. ಏನನಿಸಿತು ಎಂದು ಥಟ್ಟನೆ ಹೇಳಲಾಗದ, ನಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಯನ್ನೂ ಕೂಡ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಅಗೆದು ತೆಗೆದು ಪರಾಮರ್ಶಿಸಬೇಕಾದಂತಹ ಕಾದಂಬರಿ ಎಂದಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಬಲ್ಲೆ.

Barbarian Book

ಎಂಪೈರಿನ ಹೊರತುದಿಯಲ್ಲಿರುವ ಹೆಸರಿಲ್ಲದ ಸಣ್ಣ ಊರೊಂದರಲ್ಲಿ ಮ್ಯಾಜಿಸ್ಟ್ರೇಟನಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಹೆಸರಲ್ಲಿದವನ ಕತೆ. ಮೊದಲ ಪುರುಷದಲ್ಲೇ ಇರುವ ನಿರೂಪಣೆ. ಸ್ವಂತ ಆಯ್ಕೆಯ ಮೂಲಕ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನೂ, ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನೂ, ಹೊಲಸನ್ನೂ, ಪವಿತ್ರವನ್ನೂ ಈ ಪಾತ್ರ ನೆರವೇರಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೋ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅಂಗವಾಗಿ ಅವೆಲ್ಲಾ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಅದಲ್ಲಿನ ತನ್ನ ಭಾಗವನ್ನು ಒರೆಗೆ ಹಚ್ಚಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೊಡನೆ ನಿರೂಪಕನ ಬದುಕು ಅತ್ಯಂತ ತೀವ್ರ ತಿರುವನ್ನು ಪಡೆದು ಘನಘೋರ ಸಂಗತಿಗಳಿಗೆ ಎಡೆಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. Continue reading “ಅನಾಗರಿಕರ ಹಾದಿ ಕಾಯುತ್ತಾ”

ಯಾರು ಹಿತವರು ನಿನಗೆ…

ಇದೀಗ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ಏಳರಂದು ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದಲ್ಲಿ ಫೆಡರಲ್ ಚುನಾವಣೆ. ಬರುವ ವರ್ಷ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲಿದೆ. ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದೆರಡು ಯೋಚನೆಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಟಿಪ್ಪಣಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಚುನಾವಣೆ ಹತ್ತಿರವಾದ ಹಾಗೆ ರಾಜಕೀಯ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಆದರೆ ಚುನಾವಣೆಯ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ರಾಜಕೀಯ ವಿಚಾರಗಳು ಜಾಗೃತವಾಗುವುದು ಅಪಾಯಕಾರಿ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಉಳಿದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ರಾಜಕೀಯ ಆಗುಹೋಗುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸದೇ ಇದ್ದರೆ, ಪ್ರತಿಕ್ರಯಿಸದೇ ಉಳಿದರೆ ಚುನಾವಣೆಯ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ಪಕ್ಷಗಳ ಸುಳ್ಳು ಮೋಸಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲಾಗದು.

ರಾಜಕೀಯದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ವಿಮುಖಗೊಳಿಸುವ ಹುನ್ನಾರ ಸದಾ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಲಾಭವಾಗುವ ಸಮಾಜದ ಹಲವಾರು ಅಂಗಗಳನ್ನು ನಾವು ಗುರುತಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಪ್ರಸ್ತುತ ಸಂಗತಿ ಅದಲ್ಲ. Continue reading “ಯಾರು ಹಿತವರು ನಿನಗೆ…”

Pickles from home

Before slipping into sleep on cold winter nights in this far off land, I am picking through the articles in this book. I am reading the vignettes randomly, not following the order in which it is presented. I just pick what fancies me at the time and throw the pickled bit into my mouth. The taste of spices tickle my taste buds. The piece rolls and rollicks on my tongue, that can also speak in many tongues. Slowly the deep taste of the pickled fruit emerges and seeps through my senses. It takes me back in time and space. Some forgotten, some never known instances flood into my mind.

I have only covered half the book, but cannot not share the following…

The memory of that evening H.S.Shivaprakash read the early version of his anti-war poem in Feb 1992 lingered on. I had also read a bad poem, which is now lost and until now rightly forgotten. I can’t remember my lines except the play on the word ‘maraLu’- sand and the images of the blood crystallized on that hot desert sand…

Thanks Sugata Raju for the book.